Pomiń nawigację

17 listopada 2026

Odpowiedzialność za wadliwe oprogramowanie i systemy wykorzystujące sztuczną inteligencję – nowe ryzyka po stronie przedsiębiorców

Udostępnij

Oprogramowanie coraz częściej decyduje o bezpieczeństwie osób i mienia, a jego wadliwe działanie może wyrządzić szkody podobne do tych, które powodują tradycyjne produkty. Dotychczasowy model odpowiedzialności za produkt projektowano z myślą o rzeczach materialnych i nie dawał on jasnej odpowiedzi, czy producent aplikacji, systemu chmurowego albo modelu AI odpowiada jak producent rzeczy. Odpowiedzią prawodawcy unijnego jest dyrektywa (UE) 2024/2853 w sprawie odpowiedzialności za produkty wadliwe, obejmująca oprogramowanie (art. 4 pkt 1), systemy AI (motyw 13), aktualizacje i powiązane usługi cyfrowe (art. 4 pkt 3–5).¹ Państwa członkowskie muszą ją wdrożyć do 9 grudnia 2026 r.

Celem artykułu jest wskazanie ryzyk, z którymi w związku z nowymi przepisami muszą liczyć się przedsiębiorcy technologiczni, oraz sposobów ich ograniczania. Teza jest następująca: nowe przepisy obejmują odpowiedzialnością nie tylko błędy istniejące w chwili udostępnienia produktu, lecz także późniejsze zdarzenia pozostające pod kontrolą przedsiębiorcy. Dyrektywa nie tworzy jednak kompletnego systemu odpowiedzialności za szkody związane z AI. Ograniczają ją rozróżnienie produktu i usługi, zamknięty katalog szkód oraz koncentracja na stronie produkcji i dystrybucji.

Rozszerzenie pojęcia produktu

Zgodnie z art. 4 pkt 1 produktem jest rzecz ruchoma, także zintegrowana z inną rzeczą ruchomą lub nieruchomą, w tym oprogramowanie: samodzielne aplikacje, firmware, programy sterujące urządzeniami i rozwiązania SaaS. Sposób dostarczenia nie ma znaczenia – program może być zainstalowany na urządzeniu, dostępny przez sieć albo działać w chmurze (motyw 13). Dostawca usługi chmurowej nie uchyli się więc od odpowiedzialności argumentem, że nie sprzedał rzeczy materialnej.

Wyłączenie dla darmowego i otwartego oprogramowania (art. 2 ust. 2) jest wąskie: obejmuje tylko oprogramowanie opracowane lub dostarczone poza działalnością handlową. Dyrektywę stosuje się, gdy oprogramowanie jest dostarczane za cenę albo w zamian za dane osobowe wykorzystywane do innych celów niż poprawa bezpieczeństwa czy kompatybilności (motyw 14). Gdy komponent open source trafia do produktu komercyjnego, za jego wadliwość odpowiada producent tego produktu, a nie twórca komponentu (motyw 15). Korzystanie z otwartych bibliotek czy modeli nie przenosi więc ryzyka na społeczność open source.

Produktem nie jest natomiast informacja ani treść plików cyfrowych, takich jak pliki multimedialne, e-booki czy sam kod źródłowy (motyw 13).² W przypadku systemów generatywnych odpowiedzialność producenta wchodzi w grę wtedy, gdy system nie jest jedynie biernym nośnikiem treści pochodzącej od człowieka, lecz sam generuje wynik.³ Status odpowiedzi chatbota jako „produktu” pozostaje jednak nierozstrzygnięty.

Systemy AI jako produkty

System AI może być samodzielnym produktem, np. aplikacją analizującą dokumenty, albo komponentem produktu materialnego, np. algorytmem w urządzeniu medycznym. Samo zakwalifikowanie systemu jako produktu nie przesądza o odpowiedzialności – decyduje to, czy zapewniał bezpieczeństwo, którego można było racjonalnie oczekiwać. Nierozstrzygnięte jest, czy każdy model AI jest produktem, czy model, który nie działa samodzielnie, jest jedynie częścią składową systemu.4

Producentem może być twórca modelu, dostawca aplikacji, producent urządzenia, integrator albo podmiot przedstawiający się jako producent (art. 4 pkt 10). Dostawców systemów AI w rozumieniu AI Act traktuje się jak producentów (motyw 13). Przy producencie spoza UE odpowiadają także importer i upoważniony przedstawiciel, a w ich braku dostawca usług realizacji zamówień (art. 8 ust. 1 lit. c). Gdy nie da się wskazać żadnego z tych podmiotów, odpowiedzialność może przejść na dystrybutora, a w określonych warunkach także na platformę internetową (art. 8 ust. 3–4).

Produkt cyfrowy a usługa

Dostawca chmurowy często nie przekazuje klientowi programu, lecz udostępnia funkcjonalność działającą na własnej infrastrukturze. Samo zakwalifikowanie takiej relacji jako usługi nie wyłącza jednak odpowiedzialności. Dyrektywa nie obejmuje wprawdzie usług jako takich, obejmuje natomiast usługę powiązaną, czyli zintegrowaną z produktem tak, że jej brak uniemożliwiłby realizację co najmniej jednej z jego funkcji (art. 4 pkt 3), np. dostarczanie danych o ruchu do nawigacji czy asystenta głosowego sterującego urządzeniami (motyw 17). Taka usługa jest częścią składową produktu (art. 4 pkt 4). Ta granica ma istotne znaczenie dla dostawców SaaS i podmiotów udostępniających modele AI.

Zakres czasowy i wdrożenie w Polsce

Nowe zasady obejmą produkty wprowadzone do obrotu lub oddane do użytku po 9 grudnia 2026 r. (art. 2 ust. 1). Do wcześniejszych nadal stosuje się dyrektywę 85/374/EWG (art. 21), a w Polsce art. 449¹–449¹¹ k.c.

W przypadku oprogramowania ta granica jest nieszczelna. Jeżeli starszy produkt zostanie po tej dacie znacząco zmodyfikowany – aktualizacją albo w wyniku ciągłego uczenia się systemu AI – uznaje się, że udostępniono go w chwili wprowadzenia modyfikacji (motyw 40). Taka wersja podlega już nowemu reżimowi, a dziesięcioletni termin wygaśnięcia roszczeń biegnie od nowa (art. 17 ust. 1 lit. b). Produkty cyfrowe nie są więc trwale chronione przed nowymi przepisami – wystarczy znacząca aktualizacja po dniu granicznym.

W Polsce dyrektywę ma wdrożyć projekt ustawy o zmianie Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego (UC163). Przenosi on regulację materialnoprawną do nowego Tytułu VI¹ księgi III Kodeksu cywilnego, a instrumenty procesowe, w tym ujawnianie dowodów, do Kodeksu postępowania cywilnego.5

Gdyby ustawa nie weszła w życie w terminie, dyrektywa nie będzie stosowana bezpośrednio w sporach między podmiotami prywatnymi. Sądy będą jednak zobowiązane wykładać przepisy krajowe w zgodzie z jej treścią i celem.

Przesłanki odpowiedzialności za produkt cyfrowy

Odpowiedzialność za produkt wadliwy jest niezależna od winy. Poszkodowany musi wykazać szkodę, wadliwość produktu i związek przyczynowy między nimi (art. 10 ust. 1). Jeżeli szkodę wyrządziła osoba trzecia, wykorzystując lukę w zabezpieczeniach, odpowiedzialność producenta nie ulega zmniejszeniu (art. 13 ust. 1).

Katalog szkód jest zamknięty (art. 6 ust. 1). Obejmuje śmierć lub szkodę na osobie, w tym uznawaną w naukach medycznych szkodę na zdrowiu psychicznym, uszkodzenie mienia innego niż sam produkt i mienie wykorzystywane wyłącznie do celów zawodowych, a także zniszczenie lub uszkodzenie danych niewykorzystywanych do celów zawodowych. Poza dyrektywą pozostają czyste straty ekonomiczne, np. skutki przestoju usługi, oraz naruszenia dóbr osobistych, w tym prywatności – a więc szkody szczególnie typowe dla AI.6 Zniszczenie danych nie jest przy tym tożsame z ich wyciekiem – odszkodowanie za naruszenie RODO podlega odrębnym zasadom (motyw 20).

Produkt jest wadliwy, jeżeli nie zapewnia bezpieczeństwa, którego osoba ma prawo oczekiwać lub które jest wymagane prawem (art. 7 ust. 1). Przy ocenie uwzględnia się m.in. prezentację produktu, dający się przewidzieć sposób użycia, zdolność do dalszego uczenia się, moment utraty kontroli przez producenta oraz wymogi cyberbezpieczeństwa (art. 7 ust. 2). Wadliwość oprogramowania może wynikać z błędu kodu, architektury, braku zabezpieczeń albo niewystarczającego ostrzeżenia o ograniczeniach systemu.

Nie każde naruszenie AI Act oznacza jednak wadliwość produktu. Wadliwość można przyjąć, jeżeli naruszony wymóg dotyczy bezpieczeństwa, chroniony interes mieści się w zakresie dyrektywy, a naruszenie pozostaje w związku z konkretną szkodą. Znaczenie mają więc wymogi służące bezpieczeństwu, np. dokładność, solidność i cyberbezpieczeństwo (art. 15 AI Act) czy nadzór człowieka (art. 14 AI Act), jeżeli ich naruszenie przyczyniło się do szkody objętej dyrektywą. Naruszenie wymogu formalnego, np. obowiązku oznakowania CE (art. 48 AI Act), nie musi prowadzić do takiego wniosku.7

Podobnie brak dokumentacji technicznej (art. 11 AI Act) sam w sobie nie czyni produktu wadliwym i nie uruchamia domniemania z art. 10 ust. 2 lit. a dyrektywy, ponieważ obowiązek ujawnienia obejmuje tylko dowody, którymi pozwany dysponuje. Inaczej jest z logami: brak wymaganej funkcji rejestrowania zdarzeń (art. 12 AI Act) może uruchomić domniemanie wadliwości z art. 10 ust. 2 lit. b (motyw 46).8

Wykazanie związku przyczynowego bywa przy AI trudne. Na wynik wpływają dane wejściowe, konfiguracja, infrastruktura i zachowanie użytkownika, a poszkodowany zwykle nie ma dostępu do kodu, logów ani historii wersji modelu. Dyrektywa łagodzi tę asymetrię: sąd może nakazać pozwanemu ujawnienie dowodów, z ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa (art. 9), a gdy dowód jest nadmiernie utrudniony ze względu na złożoność techniczną, wystarczy wykazać prawdopodobieństwo wadliwości lub związku przyczynowego (art. 10 ust. 4). Braki w dokumentacji mogą więc pośrednio pogorszyć pozycję procesową przedsiębiorcy. Dokumentacja projektowa, historia aktualizacji i logi pozwalają z kolei ustalić, jaka wersja systemu działała w chwili zdarzenia i jakie działania podejmował przedsiębiorca.

Na działanie systemu AI wpływa wiele podmiotów: twórca modelu, integrator, producent, podmiot wdrażający i użytkownik. Ustalenie odpowiedzialnego wymaga zbadania, kto kontrolował dany element systemu, wiedział o związanym z nim ryzyku i mógł najskuteczniej zapobiec szkodzie.9

Aktualizacje i cyberbezpieczeństwo

Producent odpowiada także za wadliwość powstałą po wprowadzeniu produktu do obrotu, jeżeli wynika ona z oprogramowania lub powiązanej usługi pozostających pod jego kontrolą. Kontrola istnieje m.in. wtedy, gdy producent integruje część składową, modyfikuje produkt lub wyraża na to zgodę albo zachowuje możliwość dostarczania aktualizacji (art. 4 pkt 5).10 Odpowiedzialność nie kończy się więc w chwili sprzedaży, lecz trwa tak długo, jak producent ma wpływ na produkt.

Źródłem wady może być zarówno aktualizacja, która np. zmienia sposób komunikacji urządzenia z innym systemem, jak i jej brak. Producent nie obroni się zarzutem późniejszego powstania wady (art. 11 ust. 1 lit. c), jeżeli wynika ona z oprogramowania, braku aktualizacji niezbędnych do utrzymania bezpieczeństwa albo znaczącej modyfikacji pozostających pod jego kontrolą (art. 11 ust. 2).¹¹ Samo wydanie aktualizacji nie oznacza przy tym, że poprzednia wersja była wadliwa (art. 7 ust. 3).

Ani dyrektywa (motyw 51), ani AI Act nie nakładają ogólnego obowiązku aktualizacji, choć może on wynikać z obowiązku podjęcia działań naprawczych (art. 20 AI Act) i zarządzania ryzykiem w całym cyklu życia systemu (art. 9 AI Act). Okres wsparcia zależy od rodzaju produktu i poziomu ryzyka – inaczej ocenia się aplikację rozrywkową, a inaczej system sterujący urządzeniem medycznym. Punktem odniesienia jest art. 13 ust. 8 CRA: co najmniej pięć lat, chyba że produkt ma być używany krócej, przy czym pięć lat to minimum, a nie wartość domyślna.¹² Wymagania zasadnicze CRA będą stosowane od 11 grudnia 2027 r., ale już dziś wyznaczają standard, do którego może sięgnąć sąd.

Cyberbezpieczeństwo staje się częścią oceny bezpieczeństwa produktu, obejmującej cały jego ekosystem: urządzenie, serwer, aplikację i usługi zewnętrzne. Brak uwierzytelniania, niezabezpieczony interfejs API czy znana, nieusunięta luka mogą przesądzić o wadliwości, jeżeli zwiększają ryzyko szkody.

Odpowiedzialność za systemy sztucznej inteligencji

System AI może działać poprawnie pod względem technicznym, a mimo to generować niebezpieczne wyniki – z powodu niereprezentatywnych danych treningowych, źle określonego celu, niedostatecznych testów albo podatności na manipulację, np. przez zmodyfikowany znak drogowy czy spreparowane polecenie. Błędny wynik sam w sobie nie przesądza jednak o wadzie. Rozstrzyga to, jakiego poziomu bezpieczeństwa można było w danych warunkach oczekiwać i jakie mechanizmy nadzoru oraz ograniczania ryzyka przedsiębiorca wdrożył.

Gdy działanie systemu zmienia się po wdrożeniu – wskutek aktualizacji modelu, nowych danych czy dostrojenia parametrów – trzeba ustalić, czy zmiana była zaplanowana i testowana oraz kto ją kontrolował. Podmiot, który znacząco modyfikuje produkt poza kontrolą producenta i ponownie go udostępnia, jest traktowany jak producent (art. 8 ust. 2). Podobnie AI Act uznaje za dostawcę systemu wysokiego ryzyka każdego, kto wprowadzi do niego istotną zmianę (art. 25 ust. 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 23). Odpowiedzialność przesuwa się więc wzdłuż łańcucha wartości AI za faktyczną kontrolą.

Dyrektywa nie obejmuje natomiast podmiotów stosujących AI. AI Act nakłada na nie obowiązki (art. 26), ale sam w niewielkim stopniu przyznaje poszkodowanym roszczenia. Za użycie systemu niezgodnie z instrukcją, nieodpowiednie dane wejściowe czy brak nadzoru człowieka podmiot stosujący odpowie więc co do zasady na podstawie art. 415 k.c., chyba że sam znacząco zmodyfikował system i stał się jego producentem. W sprawach przeciwko podmiotom stosującym poszkodowany musi więc wykazać winę, co przy nieprzejrzystych systemach AI bywa szczególnie trudne.¹³

Relacja między AI Act a dyrektywą produktową

AI Act14 działa ex ante i ma zapobiegać powstawaniu zagrożeń, dyrektywa produktowa – ex post i określa skutki odszkodowawcze wadliwości.15 Wymagania AI Act wobec systemów wysokiego ryzyka, takie jak zarządzanie ryzykiem, jakość danych, rejestrowanie zdarzeń, nadzór człowieka czy dokładność i cyberbezpieczeństwo (art. 9–15), są punktem odniesienia przy ocenie wadliwości (art. 7 ust. 2 lit. f dyrektywy). Zgodność z nimi nie zwalnia jednak z odpowiedzialności: rozporządzenie nie obejmuje wszystkich ryzyk, a producent może podnieść oczekiwany poziom bezpieczeństwa własnymi deklaracjami i reklamą. Normy zharmonizowane (art. 40 AI Act) i kodeksy praktyk (art. 56 AI Act) ułatwiają wykazanie zgodności, ale nie wykluczają wadliwości.16

Zwolnienie z powodu zgodności z wymogami prawnymi (art. 11 ust. 1 lit. d) ma przy AI ograniczone znaczenie, ponieważ AI Act nie narzuca konkretnych rozwiązań technicznych. Zarzut ryzyka rozwoju (art. 11 ust. 1 lit. e) państwa członkowskie mogą natomiast wyłączyć dla wybranych kategorii produktów (art. 18).17

Uzupełnieniem dyrektywy miała być dyrektywa o odpowiedzialności za AI (AILD), ułatwiająca dochodzenie roszczeń opartych na winie, także wobec podmiotów stosujących AI. Komisja wycofała projekt w 2025 r.18 W efekcie powstał system dwutorowy: obok odpowiedzialności za produkt działają krajowe reżimy deliktowe, właściwe dla strat ekonomicznych, naruszeń dóbr osobistych i działań podmiotów stosujących – ze zróżnicowanymi w państwach członkowskich standardami dowodowymi.19

Ryzyko dostawców B2B – ocena

Wokół nowej dyrektywy narosło przekonanie, że każdy dostawca oprogramowania staje się odpowiedzialny jak producent samochodu. W mojej ocenie dla wielu dostawców B2B, zwłaszcza SaaS obsługującego procesy biurowe, finansowe czy sprzedażowe, bezpośrednie ryzyko jest mniejsze, niż sugerują nagłówki. Dyrektywa chroni wyłącznie osoby fizyczne (art. 5 ust. 1) i wyłącza szkody w mieniu wykorzystywanym wyłącznie do celów zawodowych oraz w danych wykorzystywanych do celów zawodowych, nawet jeśli nie wyłącznie (art. 6 ust. 1 lit. b i c, motyw 22). Utrata danych klienta biznesowego, przestój systemu ERP czy błędne rozliczenie to sprawa umowy, nie dyrektywy.

Ryzyko jednak nie znika, tylko się przesuwa. Po pierwsze, szkoda na osobie – pracownika obsługującego maszynę czy pacjenta – jest objęta dyrektywą niezależnie od tego, kto kupił oprogramowanie. Po drugie, i to uważam za najważniejsze, oprogramowanie B2B coraz częściej staje się częścią składową produktów konsumenckich i urządzeń IoT. Producent wadliwego komponentu odpowiada solidarnie z producentem produktu końcowego (art. 8 ust. 1 lit. b, art. 12 ust. 1), a ten, po naprawieniu szkody, może dochodzić regresu według prawa krajowego (art. 14), w Polsce obecnie na podstawie art. 441 § 2 k.c. Realnym zagrożeniem dla dostawcy B2B nie jest więc pozew konsumenta, lecz roszczenie zwrotne producenta, który z jego komponentu zbudował produkt dla konsumentów. Odpowiedzialność niezależna od winy nie powinna przy tym prowadzić do odpowiedzialności absolutnej za każde nieprzewidywalne zachowanie systemu AI.20

Umowy w łańcuchu dostaw

Ramę negocjacji wyznaczają dwa przepisy. Odpowiedzialności wobec poszkodowanego nie można umownie ograniczyć ani wyłączyć (art. 15), więc umowa rozdziela ryzyko wyłącznie między przedsiębiorcami. Producent integrujący oprogramowanie może natomiast zrzec się regresu wobec dostawcy będącego mikro- lub małym przedsiębiorstwem (art. 12 ust. 2) – dla małych software house'ów to ważny argument negocjacyjny. Podstawą pozostają procedury wewnętrzne: identyfikowalność wersji, dokumentowanie cyklu życia produktu, testy przed wdrożeniem, monitorowanie podatności i działania systemu po wdrożeniu oraz możliwość wycofania wadliwej wersji. Dokumentacja i logi pozwalają zarządzać bezpieczeństwem, a w sporze odtworzyć przebieg zdarzenia. Umowa z dostawcą modelu, biblioteki lub komponentu SaaS powinna regulować co najmniej:

1) Okres wsparcia – dostarczanie poprawek bezpieczeństwa przez okres odpowiadający przewidywanemu czasowi życia produktu końcowego, z terminami reakcji zależnymi od wagi podatności (por. art. 13 ust. 8 CRA).

2) Zgłaszanie podatności i incydentów – terminy pozwalające producentowi wykonać własne obowiązki, w tym zgłoszeniowe z CRA, stosowane od 11 września 2026 r.

3) Zmiany modelu lub komponentu – uprzednie zawiadomienie, możliwość pozostania przy przetestowanej wersji i wycofania aktualizacji. Bez tego zmiana wprowadzona przez dostawcę może zostać uznana za dokonaną za zgodą producenta, a więc pod jego kontrolą (art. 4 pkt 5 lit. a).

4) Dostęp do logów, dokumentacji i historii wersji – dyrektywa nie reguluje ujawniania dowodów przez osoby trzecie (motyw 43). Producent, który nie może przedstawić logów przechowywanych przez dostawcę, ryzykuje domniemanie wadliwości z art. 10 ust. 2 lit. a. Okres przechowywania warto powiązać z dziesięcioletnim terminem z art. 17.

5) Specyfikację i instrukcje – producent komponentu zwalnia się z odpowiedzialności, jeśli wada wynika z projektu lub instrukcji producenta końcowego (art. 11 ust. 1 lit. f), więc dokumentacja zamówienia często przesądza o tym, kto poniesie koszt szkody.

6) Regres – zasady i limity wzajemnych roszczeń zwrotnych, z uwzględnieniem art. 12 ust. 2, oraz współpraca przy obronie przed roszczeniem poszkodowanego.

7) Ubezpieczenie – polisę OC za produkt i polisę cyber, obejmujące oprogramowanie, szkody w danych i roszczenia regresowe.

Zakończenie

Nowa dyrektywa przesuwa punkt ciężkości odpowiedzialności za produkt z chwili sprzedaży na cały okres, w którym przedsiębiorca kontroluje produkt. W przypadku oprogramowania i systemów AI każda aktualizacja, zmiana modelu czy zaniechana poprawka bezpieczeństwa może więc mieć znaczenie w sporze odszkodowawczym. AI Act i CRA wyznaczają przy tym standardy, według których sąd oceni, czego można było od producenta racjonalnie oczekiwać.

Reżim ten ma jednak wyraźne granice. Nie obejmuje czystych strat ekonomicznych ani naruszeń dóbr osobistych, nie sięga do podmiotów stosujących AI i pozostawia otwarty status części modeli. Po wycofaniu AILD luki te wypełni prawo krajowe, ze zróżnicowanymi standardami dowodowymi.

Dla przedsiębiorców technologicznych 9 grudnia 2026 r. nie jest datą odległą. Już teraz warto uporządkować identyfikowalność wersji i logi, określić okresy wsparcia oraz przejrzeć umowy w łańcuchu dostaw w sposób opisany w pkt 5.2.

Michał Skwira

adwokat, prowadzi Kancelarię Adwokacką w Szczecinie. Kancelaria specjalizuje się w doradztwie prawnym dla firm z sektora nowych technologii, od startupów i software house’ów po rozwinięte spółki technologiczne i biznes internetowy. Zapewnia obsługę prawną w zakresie prawa IT i e-commerce, własności intelektualnej, ochrony danych osobowych oraz regulacji sztucznej inteligencji i cyberbezpieczeństwa. Pełni funkcję Inspektora Ochrony Danych. Stawia na rozwiązania praktyczne: tworzy kreatory dokumentów prawnych dla przedsiębiorców, a na blogu kancelarii omawia zmiany w prawie nowych technologii z perspektywy biznesu.

Artykuł powstał w ramach realizacji projektu Centrum Rozwoju Małych i Średnich Przedsiębiorstw sfinansowanego ze środków Ministerstwa Rozwoju i Technologii.


  1. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/2853 z 23 października 2024 r. w sprawie odpowiedzialności za produkty wadliwe i uchylenia dyrektywy Rady 85/374/EWG, Dz.U. UE L 2024/2853, 18.11.2024.
  2. Motyw 13 dyrektywy 2024/2853; zob. też A.-K. Mayrhofer, AI Act and new Product Liability Directive: The interplay between AI safety regulation and compensation, „Cambridge Forum on AI: Law and Governance” 2026, vol. 2, e13, pkt 3, DOI: 10.1017/cfl.2026.10048.
  3. A.-K. Mayrhofer, AI Act and new Product Liability Directive…, pkt 3.
  4. Tamże.
  5. Uzasadnienie projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks cywilny i ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (UC163), Ministerstwo Sprawiedliwości, pkt 1.
  6. A.-K. Mayrhofer, AI Act and new Product Liability Directive…, pkt 4.1.1 i 7.
  7. Tamże, pkt 4.1.1.
  8. Tamże, pkt 4.1.1 i 4.3.4.
  9. P. Kubera, Odpowiedzialność za szkody wynikające z działania systemów sztucznej inteligencji, „Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny” 2026, z. 1, s. 90–91, DOI: 10.14746/rpeis.2026.88.1.05.
  10. A.-K. Mayrhofer, AI Act and new Product Liability Directive…, pkt 4.1.2.
  11. Tamże, pkt 5.2.
  12. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/2847 z 23 października 2024 r. w sprawie horyzontalnych wymogów cyberbezpieczeństwa w odniesieniu do produktów z elementami cyfrowymi oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 168/2013 i (UE) 2019/1020 i dyrektywy (UE) 2020/1828 (akt o cyberodporności), Dz.U. UE L 2024/2847, 20.11.2024.
  13. A.-K. Mayrhofer, AI Act and new Product Liability Directive…, pkt 3 i 6; P. Kubera, Odpowiedzialność za szkody…, s. 102.
  14. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1689 z 13 czerwca 2024 r. w sprawie ustanowienia zharmonizowanych przepisów dotyczących sztucznej inteligencji oraz zmiany rozporządzeń (WE) nr 300/2008, (UE) nr 167/2013, (UE) nr 168/2013, (UE) 2018/858, (UE) 2018/1139 i (UE) 2019/2144 oraz dyrektyw 2014/90/UE, (UE) 2016/797 i (UE) 2020/1828 (akt w sprawie sztucznej inteligencji), Dz.U. UE L 2024/1689, 12.7.2024.
  15. A.-K. Mayrhofer, AI Act and new Product Liability Directive…, pkt 1.
  16. Tamże, pkt 4.2 i 4.3.1.
  17. Tamże, pkt 5.1 i 5.3.
  18. P. Kubera, Odpowiedzialność za szkody…, s. 94–95 i 98; A.-K. Mayrhofer, AI Act and new Product Liability Directive…, pkt 7.
  19. P. Kubera, Odpowiedzialność za szkody…, s. 94–98.
  20. Tamże, s. 99 i 104.

Akty prawne

  • Dyrektywa Rady 85/374/EWG z 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe, Dz.U. WE L 210 z 7.8.1985, s. 29.
  • Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/2853 z 23 października 2024 r. w sprawie odpowiedzialności za produkty wadliwe i uchylenia dyrektywy Rady 85/374/EWG, Dz.U. UE L 2024/2853, 18.11.2024.
  • Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1689 z 13 czerwca 2024 r. (akt w sprawie sztucznej inteligencji), Dz.U. UE L 2024/1689, 12.7.2024.
  • Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/2847 z 23 października 2024 r. (akt o cyberodporności), Dz.U. UE L 2024/2847, 20.11.2024.
  • Ustawa z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 1964 r. nr 16, poz. 93).

Materiały legislacyjne

  • Projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks cywilny i ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (UC163) wraz z uzasadnieniem, Ministerstwo Sprawiedliwoś
  • Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostosowania przepisów dotyczących pozaumownej odpowiedzialności cywilnej do sztucznej inteligencji (dyrektywa w sprawie odpowiedzialności za sztuczną inteligencję), COM(2022) 496 final.

Zobacz więcej podobnych artykułów